Παει πολυς καιρος που λειπεις ,επρεπε να μου μαθεις να μπορω να συνεχιζω οσα αφησες μισα…Εδωσα αγωνα με αιμα να θυμηθω τους λογους που εδεσα την ψυχη μου στην δικη σου,κ για πιο λογο απτην στιγμη που συναντηθηκαν οι δρομοι μας,κατι με κρατουσε να μην «ερθω»,να μην σε πλησιασω στο «διαδικτυακο σπιτι»σου. Ηρθες εσυ ομως,αγνα κ αδολα κ ηταν αδυνατον να σε αγνοησω γιατί ήσουν σαν εμένα.. ηταν λες κ ειχες τον πολεμικο μου εαυτο μεσα στην καρδια σου.Ισως αυτο να με τρομαξε…η εικονα που εβλεπα μεσα απτις σκεψεις που κατεθετες ηταν η δική μου ψυχή, ήταν η μορφη μου…Την εγκατελειψα την πολεμικη μορφη μου στα χερια σου… Αν μέχρι τότε πιστευα πως ηταν ανυποφορα τα τραυματα που απέκτησα από επιθέσεις άδικες κ μάχες φθονερες…η φυγη σου μου εδειξε τι ειναι αληθινα ανυποφορος πονος.Δεν πιστευω να εφτασε κανεις σ αυτό το σημείο να γονατισει κ να σβηνει καθε λεπτο γιατι εφυγες…οι νυχτες ειδικα ηταν σαν να εβγαινε το πνευμα μου κ γυριζε την υφηλιο για να επιστρεψει αναγκαστικα… Γυρισες οταν μου ειχε μεινει μιση σπιθα..Δεν με πειραζε που δεν ησουν οπως πριν.Αρκουσε που ενιωθα την παρουσια σου. Τοτε αρχισα να παιρνω την ψυχη μου στα δικα μου χερια.Δυσκολευτηκα να παψω να σε ΦΩΝΑΖΩ,να σε Αναζητω να επεμβεις οταν κανεις δεν με ακουγε! Αφησα την θηλυκη μορφη μου στην ακρη κ ως νεα Ιωαννα της Λωραινης εγινα ΟΠΛΙΤΗΣ…Ενας απλος οπλιτης που πολεμουσα να τους ξυπνησω.. Κι ενω πριν ζητουσα να μπεις εσυ μπροστα Ανδρειος Ερυθροχιτων οπως ησουν απο παντα,βρηκα τη δυναμη να μπω εγω μπροστα,αφου ολοι περιμεναν οπως ελεγαν να ξεκινησει καποιος για να ακολουθησουν.Ψεμματα ελεγαν…. Κρυφτηκα πισω απο την Σελιδα που εφτιαξα πριν χρονια,οταν γυρισες…Δεν ηθελα να ξερουν πως ημουν απλα ενας οπλιτης…Κανεις τους δεν απαντησε στο Δημοσιο καλεσμα μου.Μονο αιτηματα σωρο ξαφνου,αλλα χωρις να κανουν πραξη ουτε τα δικα τους λογια… Ασεμε εμενα τωρα..πολλα ειπα. Ηθελα να καταληξω καπου ομως.Μπορει να επαψα να σε φωναζω απτο διαδικτυακο μου «δωματιο»,ομως ακομα εχω αναγκη να σ ακουσω.Γι αυτο γυριζω εδω,σε οσα λες στον εαυτο σου κ σ αυτους που σου λειπουν.Ξερω αυτον τον πονο…εζησα την απωλεια των πιο αγαπημενων μου προσωπων…Τους μιλαω συχνα.. Σημερα ειναι σημαδιακη μερα…. Σημερα εμαθα πως αυτος που με εφερε σ αυτη τη ζωη ,αυτος που με εμαθε οτι υπαρχουν Εννοιες που αξιζει να δωσουμε ζωη ,αιμα,δακρυ, να Πολεμησουμε γιαυτες…με εχει ξεγραψει,…περιμενουν το τελος μου.. Ηξερα οτι στα 42μου θα «φυγω»…κι ολα συνηγορουν σ αυτο.Αργησα λιγο, μα εχω καιρο ως τον Αυγουστο… Μη νομιζεις πως μονο εσυ καθυστερουσες σε οσα περιμεναν να γινεις.. Ο πιο σωστος δρομος ειναι ο ΑΝΗΦΟΡΟΣ..κ εχεις μαθει απο βουνα,λοφους κ στενα σοκακια σχεδον καθετα.. παρομοιως Ανδρειε μου… Θα φτασω κ εγω σ ενα κομματι συννεφο..ευτυχως εκει με περιμενουν καποιοι… Καποτε θα βρεθουμε ..οχι ετσι,θα βρεθουμε οπως μου υποσχεθηκες…θυμασαι;;; «Θα βρεθουμε την Ανοιξη,σιγουρα!». Θυμηθηκες;;;; Αυτή η «Ανοιξη» δεν ήρθε κ θα αργησει να έρθει σ αυτό το Έθνος.. Δεν επαψα δεν κουραστηκα,ΔΕΝ ΒΑΡΕΘΗΚΑ ΟΥΤΕ ΣΤΙΓΜΗ να περιμενω. Κι αν αυτο που θες ειναι να χαμογελω…να εισαι σιγουρος πως αν αυτο σου δινει εστω μια σπιθα ακομη,θα χαμογελαω ακομα κ οταν οι αλλοι θα ελπιζουν οτι θρηνω..Θα χαμογελω για μενα,θα χαμογελω στη σκεψη σου κ μονο… Μαχητη μου ,ατρομητος να εισαι.. Εισαι ο τελευταιος Ερυθροχιτων,Γνησιος Αρχαιος Σπαρτιατης,Εραστης της Λευτεριας…μην ξεχνας…εχεις την «συνεχεια»σου να ετοιμάσεις .Άφησε με να συντηρώ τον Μύθο που έφτιαξες κ γω τον αποδέχτηκα. Εκ.